Amerika - we zijn terug!

We komen, na een prima zeildag aan in de staat New York, onze eerste ankerplek is Port Jefferson. Vanmorgen vertrokken met een dikke 6 bft, wat later op de dag afnam naar 3 tot 4 bft. Met alleen op de genua leggen we de 43 mijl in 7 uur af, niet slecht dus!
Als we ergens aankomen is het altijd weer de vraag: waar mogen we wel of niet ankeren?
Vinden een mooi plekje waar wij denken dat niemand last van ons heeft. Daar denkt de havenmeester de volgende dag anders over, we moeten verkassen. Zelfs als we aangeven morgen te vertrekken is hij niet te vermurwen, we moeten hier weg.
Iets verderop in de baai zijn de ankerplekken, oké we gaan.

Na enige discussie zijn we het er over eens dat we morgen om 08.30 uur zullen vertrekken naar Port Washington wat 35 mijl verderop ligt, daar vandaan nog maar 26 mijl te gaan naar New York.
Vertrekken doen we echter niet om 08.30 uur maar al om 07.30 uur, we liggen nl in de weg voor een duwboot die een bak vol kolen vlak bij ons gaat neerleggen. Sorry Karina dat het toch vroeger is geworden dan de 08.30 uur die jij graag wilde L J.

Soms komen weersvoorspellingen uit maar heel vaak ook niet. Bij vertrek zou er niet zo heel veel wind staan, maar éénmaal buiten de baai blijkt er 26 knp te staan. Zetten toch maar 1 rif in het grootzeil en draaien wat van de genua weg. Twee uurtjes later kan de genua helemaal uitgedraaid worden, de wind is behoorlijk afgenomen. Het rif laten we staan, maakt voor onze snelheid niet veel uit.
Om 15.45 uur ligt ons anker bij Port Washington in de Manhasset Bay en zien we aan de overkant de skyline van The Big Apple (New York).
’s Avonds kijken we de film Great Gatsby en dan blijkt deze film opgenomen te zijn bij Kings Point wat aan de andere kant ligt van de Manhasset Bay. Het huis staat op dit moment voor een slordige 100 miljoen te koop.
Nu dus al weer een film opgenomen op een plek die wij aandoen, ook in menig boek wat wij lezen komen we plaatsen tegen waar wij geweest zijn, zo grappig!

Gaan de Big City overmorgen per trein bezoeken en dan zullen Rob en Baudine, die al een aantal dagen op de 79th street (dit is vlakbij Central Park) voor anker liggen, onze gids zijn voor een dag.
Helaas lopen dingen soms niet zoals gepland, Karina en Gerard moeten vanwege familieomstandigheden naar huis. Zodra zij weer terug zijn gaan we met de 2 boten naar NY, nu blijven wij in Port Washington liggen om een beetje de K’dans in de gaten te houden.
De eerste avond dat zij naar huis zijn krijgen wij een bak noodweer voor de kiezen, onvoorstelbaar zo veel regen, maar het ergste is de daarbij gepaard gaande onweer. Donderslagen die toch wel heel dicht bij zijn, zelfs Henk is er niet erg gerust op. Na 3 uur met dicht geknepen billen gezeten te hebben horen we het onweer wegtrekken en kunnen we gaan slapen.

Een dag later dan gepland gaan Henk en ik Rob en Baudine opzoeken in NY.
Wat een stad!! Wat een mensen!! Wat druk!! Maar ó zo leuk!!

  

Drinken koffie op Times Square, zien de twee indrukwekkende Memorial monumenten naar aanleiding van 11 september, het nieuwe One World trade center, het Westfield World Trade Center, maken een wandeling door High Line Park, nemen de metro naar de wijk Chelsea om daar vervolgens doorheen te wandelen naar Meatpacking District en gaan een kijkje nemen bij de Hudson rivier.

Na de aanslagen van 11 september heeft men er lang over nagedacht of er en zo ja wat op de leeggekomen plekken herbouwd moest worden.
Uiteindelijk is er voor gekozen om twee Memorial Monumenten te plaatsen op de plek waar de Twin Towers (1 WTC-Noord toren en 2 WTC-Zuid toren) gestaan hebben. Twee laaggelegen waterbakken markeren precies de plaatsen waar vroeger de torens stonden. 

Er is een nieuw One World Trade Center (ook bekend als Freedom Tower) gekomen naast de plek waar de oude gebouwen gestaan hebben.

het nieuwe One World Trade Center

Het High Line Park is een langgerekt, verhoogd stadspark in Manhattan, werd aangelegd op een in 1980 onbruik geraakte goederenspoorlijn van de New York Railroad. Het langgerekte park ligt aan de Lower West Side van Manahattan in de wijk Chelsea en is 2,33 kilometer lang. Vanaf het park heb je af en toe ook uitzicht op de Hudson rivier. Het park is voorzien van een vlakke vloer waartussen de oude spoorrails nog zichtbaar is, tussen de planten zie je nog de wissels, spoorrails, houten dwarsliggers en zelfs nog het grind van de ballast. Het park loopt op enkele plekken onder nieuwe gebouwen door en vanaf het park heb je zicht op de Hudson Rivier. Het park trekt jaarlijks zo’n 5 miljoen bezoekers.

zicht op de Hudson

de Hudson

Leuk detail over de wijk Chelsea is dat hier de televisieserie Friends zich afspeelt en het Meatpacking District is de plek waar Sex and the City zich voornamelijk afspeelt.

Één nadeel in de wijk Chelsea zijn de brandweer paaltjes (hoogte ca 70 cm) die je zomaar over het hoofd kunt zien als je lekker loopt te kletsen of wellicht wat anders in de omgeving wat de moeite van het bekijken waard was! Henk is de pineut om over zo'n plaatje te struikelen met als gevolg dat zijn broek, het kruis, volledig uitscheurde. Gelukkig droeg hij een overhemd wat het zicht op het gescheurde kruis verborgen hield, tijdens het zitten bood de rugtas een goede bescherming. Gelukkig bleef de schade beperkt tot de broek.
Na een heerlijke dag is het voor ons weer tijd om in de metro te stappen richting Penn Station, om daarvandaan de trein te nemen terug naar Port Washington. Rob en Baudine zijn super goede gidsen gebleken, voor as zondag zijn wij door hen uitgenodigd voor een lunch in Central Park, daar kunnen we dan tevens genieten van rollerskate activiteiten van New York-ers. Zijn benieuwd!

In Port Washington is het prima vertoeven, genieten hier van de omgeving en wat makkelijk voor ons is dat de supermarkt aan de overkant van de straat is en de wasserette om de hoek, hoeven alleen een klein stukje te varen met de dinghy.

Zondag om 08.45 uur nemen we de trein weer naar NY voor onze lunchafspraak met Rob en Baudine. Hebben met hen om 13.00 uur afgesproken bij de metro halte van 79th street.
Half tien als we uitstappen op Penn (Pennsylvania) Station. We besluiten te gaan lopen naar 79th Street, zo kunnen we veel meer zien dan alleen maar ondergronds te blijven in de metro.
Eerst op zoek naar de Tourist Information voor een stadsplattegrond, dan een kop koffie op Times Square waar je vandaag struikelt over allerlei stripfiguren die met je op de foto willen en er daarna geld, veel geld, voor willen hebben.

Al lopende komen we langs Broadway, zien we Rockfeller Center waar ze bezig zijn met het opspuiten van de ijsbaan, zien de Trump Tower (58 verdiepingen, 202.5 meter hoog), super de luxe hotels, kerken, winkels van Gucci, D&G, Louis Vutton en vele andere waar onze portemonnee niet gevuld genoeg voor is.

Ijsbaan Rockefeller Center

Atlas

Trump Tower

In één van die hotels besluit ik om van het toilet gebruik te gaan maken, soms heb je hoge nood! Geen idee bij welk hotel ik naar binnenstapte maar werd wel, lopend over zeer hoog polig tapijt, keurig naar de toiletten gebracht. Bij het verlaten van het hotel werd keurig de deur voor mij opengehouden. Dit was een toilet bezoek op niveau!!

Lopen verder langs Central Park waar veel koetsjes staan voor sightseeing en fietstaxi’s die tegen betaling van 5 dollar per minuut je ook wel willen rond rijden.

blik op Central Park

Twee minuten voor één komen wij aan bij de metro halte waar Rob en Baudine al zitten te wachten met een grote koelbox met de lunch.

Samen wandelen we richting Central Park en vlakbij het gebeuren met de rollerskates ploffen we neer en genieten van een heerlijke lunch, onderwijl kijkend naar de activiteiten van jong en oud en luisterend naar de geweldige muziek verzorgd door DJ Jay Stewart. 

Je mag in Amerika niet in het openbaar drinken, dus komt de wijn uit een thermoskan en zijn de blikjes bier voorzien van een papierenzakje. Gelukkig voor ons komt er geen controle, de boete schijnt behoorlijk hoog te zijn.

Om 17.00 uur houden wij het voor gezien, nemen afscheid van Rob en Baudine, pakken nu wel de metro terug Penn Station waar we vervolgens op de trein van de Long Island Railroad stappen. Om 20.00 uur zitten zijn we weer aan boord van de Bluenose en genieten we na van een super leuke dag.

Nog een paar dagen dan verkassen we om te ankeren bij 79th Street, maar niet voordat we een rondje Statue of Liberty (Vrijheidsbeeld) gedaan hebben.

Tot later!!

We verlaten Nova Scotia, terug naar Amerika

Na ruim 2 weken Dartmouth is het ook nu weer tijd om te gaan vertrekken, we willen voordat we naar Yarmouth gaan nog een paar dagen naar Halifax.
Halifax is de hoofdstad en tevens de grootste stad van de Canadese provincie Nova Scotia en heeft ruim 450.000 inwoners. Halifax, het culturele en economische hart van de Atlantische Canadese provincies en de op één na grootste Canadese kuststad (na Vancouver in Brits-Columbia), ligt aan één van de grootste natuurlijke havens ter wereld.

We gaan, net als de vorige keer, ankeren op een zijrivier, de zogeheten North West Arm. Zijn hier samen met de K’dans niet de enige NL-ders, we ontmoeten hier SY Linde.

Vorige keer hebben we al veel van Halifax gezien, onze tijd nu gebruiken we om de was weg te brengen en de voorraden aan te vullen. De boodschappen moeten we zelf aan boord sjouwen, de was komt men aan het einde van de middag brengen, zo luxe!!

In het vorige verhaal over Halifax de foto’s vergeten, hierbij alsnog een impressie van de oa stad, het park, huizen aan de North West arm, jeugd honkbal:

Woensdagavond is voor veel zeilverenigingen een avond voor wedstrijden. Bij Andijk hebben ze ‘woensdagavond wedstrijden’, maar in Lunenburg, Dartmouth en Halifax staat deze avond ook in het teken van wedstrijdzeilen.

Wij liggen op het randje van het wedstrijdveld, maar last hebben de 8 deelnemende boten niet van ons.  Het is wel leuk om te zien hoe iedereen op zijn manier de beste koers bepaalt om als eerste de boei te kunnen ronden (maar de beste stuurlui zitten gewoon lui in de kuip hahaha!!).
Ook leuk om te vertellen dat er een boot langs kwam, deze voer in de Bluenose-klasse (een kleine open zeilboot), de bemanning daarvan bleken wij eerder ontmoet te hebben in Spanje, bij Baiona. Daar kwam hij met zijn gezin in een dinghy langs om een Canadees dubbeltje af te geven met de afbeelding van de originele Bluenose. Zij waren met het gezin (pa, ma, 4 kinderen en een nanny!) onderweg voor een rondje Atlantic.
Hij herkende de boot en kwam even hoi zeggen, dit was wel een heel toevallig weerzien.
Tegenwoordig woont hij hier met zijn gezin aan de North West Arm.

We hebben 140 mijl voor de boeg als we het anker lichten, nog gedag zwaaien naar Sebastiaan, om vervolgens de baai uit de varen op weg naar Yarmouth.
Met 1 rif in het grootzeil en af en toe een stukje genua weggedraaid komen we de dag en nacht prima door.
Gedurende de volgende dag blijkt dat we het niet redden om voor donker in Yarmouth aan te komen, we besluiten te gaan ankeren bij Pubnico. Ziet er bij binnenvaren niet erg inspirerend uit, aangezien we toch niet van boord gaan, morgen immers weer verder, maakt het niet zoveel uit.
Anker ligt bij de eerste keer meteen goed vast en dan is het hobbelen geblazen, we liggen dwars op de wind, veroorzaakt door stroom tegen wind. De stroming hier is sterker dan de wind en zodoende komen we niet met de kop in de wind te liggen. Een paar uurtjes later gaat de stroom de andere kant op en hebben we toch een rustige hobbelloze nacht.
Met een anker weet je het maar nooit, dus zoals altijd zetten we wel het anker alarm aan, mochten we gaan krabben dan worden we gewaarschuwd.

Altijd lekker om met de stroom rekening te houden, alleen als de stroom ’s morgens om 06.00 uur gunstig is om te vertrekken, dan is dat wel hééééééél vroeg. Maar goed: morgenstond heeft goud in de mond (weet niet wie dit bedacht heeft!!).
We hebben wel een heerlijk windje, met NNE 4 en 30 graden aan de wind is het lekker opschieten. Dat moet ook wel want de stroom begint zo rond 11.00 uur weer tegen te lopen. Gelukkig hoeven we maar 25 mijl en lukt het ons ‘bijna’ voordat de stroom weer tegen gaat lopen het anker te droppen bij Yarmouth (niet veel later gevolgd door de K’dans) en waar we de Zahree ook voor anker zien liggen. Gezellig weerzien!

Canada zeggen wij gedag vanuit Yarmouth, hier vandaan zeilen wij in een paar dagen terug naar Amerika, om vervolgens te gaan inklaren in New Bedford in de staat Massachusetts.

Voordat we vertrekken hebben we nog een paar gezellige dagen samen met Zahree en K’dans.
K’dans gaat ook terug naar de States, Zahree gaat verder Canada verkennen, zij zullen overwinteren in Halifax (brrrrrr zo koud!!!!!).

De luie lijven moeten nodig aan het werk gezet worden, we gaan wandelen. Besluiten met z’n 6-en de wandeling naar de vuurtoren te maken, 15 kilometer verderop. Het is warm en dan blijkt 15 kilometer toch best ver. Terug doen we het slimmer, we bellen een taxi!!

Veel te snel gaan die paar dagen voorbij, voordat we het weten halen we het anker op en zeilen we
’s morgens om 07.30 uur de baai uit, uitgezwaaid door K’dans (zij wachten op meer wind), Zahree ligt nog op één oor. Later hebben we nog wel even marifoon contact met hen.
Afscheid hadden we gister al van elkaar genomen tijdens een heel gezellig etentje en daarbij ook nog lekker gegeten.

Er is niet veel wind maar voor ons genoeg om toch nog lekker te kunnen zeilen. Overdag gaat het best prima, niet heel veel snelheid, maar we zeilen. Tegen de avond kakt de wind eruit en moet de motor erbij. Motorzeilend gaan we de nacht in en gedurende de nacht gaat motor uit en weer aan en weer uit, zo’n jojo effect.
Het is lekker weer, dus genieten doen we!
Genieten ook  van de onwijs grote groep dolfijnen die langs komt zwemmen en van een klein eigenwijs vogeltje wat komt buurten. Niet dat ik wat heb met fladderende beesten, maar het doet ons geen kwaad alleen de muggen en vliegen moeten eraan geloven, dat vinden wij alleen maar prettig.
Ik ben niet zo heel blij als het vogeltje steeds brutaler gaat worden en naar binnen wil, maar het laat zich gedwee door Henk weer buitenzetten. Het lijkt wel een tam vogeltje, we kunnen het gewoon aaien.
Inmiddels gaan we onze tweede nacht in en onze logé is nog steeds aan boord, hebben een handdoek neergelegd zodat het lekker warm zit/ligt.
Alleen ja, dan gebeurt er iets vreselijks.
Midden in de nacht moet er wat aan het zeil gebeuren, het is donker dus zien wij niet echt wat in de kuip, toen is één van beiden op het vogeltje gaan staan en daar kon het niet zo goed tegen, de volgende ochtend lag het dood in de kuip. Vergezeld met lieve woordjes hebben we het een zeemansgraf gegeven.
“Gelukkig hebben we de foto’s nog”. 

Keurig op tijd komen we aan bij het Cape Cod kanaal om volop te kunnen profiteren van de stroom die meeloopt. Je wilt deze stroom van 4 á 5 knopen ook niet tegen hebben.
Het is bijna 17.00 uur als we besluiten vandaag niet door te varen naar New Bedford maar voor de nacht te ankeren bij Onset Bay, we zijn het namelijk wel een beetje zat. Morgen weer een dag!
En wat voor dag! Het begint met dikke mist, bah daar hadden we niet op gerekend, we moeten echt naar New Bedford om in te klaren, toch nog 26 mijl varen.
Na een uurtje wachten gaan we toch anker op en dan blijkt gelukkig alleen de baai in dikke mist te liggen en hebben we verder redelijk zicht.

New Bedford in zicht, de verplichte ‘gele’ douanevlag hadden we gister al gehesen aan stuurboord onder de Amerikaanse gastenvlag, melden ons telefonisch bij de autoriteiten. Zij noteren gegevens van paspoorten, bootpapieren, waar we vandaan komen etc. Als ze genoeg weten melden ze ons alleen nog dat wij hen moeten bellen als we in de haven liggen zodat immigratie aan boord kan komen.
Overnachten in de haven willen wij niet, wij willen ankeren, maar evengoed mogen wij gratis aan een steiger gaan liggen om op Immigratie te wachten.

Dan komt Steve aanzetten, wij nodigen hem uit aan boord maar dat blijkt niet nodig, hij wil alleen onze paspoorten. Kijkt of de foto’s bij ons horen, stempel in ons paspoort, we mogen blijven. Moeten alleen morgenochtend 09.00 uur het douanekantoor bellen voor onze boot license.
Gooien los van de steiger en vinden een ankerplek buiten de vaargeul en buiten het mooringveld, goed plekje? Of toch niet?

08.00 uur gaat de telefoon, de man van de douane. Hij geeft aan dat hij met anderhalf uur op kantoor is en dan onze license in orde zal maken en komt deze dan brengen! Brengen, ja geen probleem hoor. Wij geven aan toch naar de kant te gaan, kunnen deze gelijk ophalen. Ook prima, mocht hij er niet zijn dan ligt de license buiten zijn kantoor op de bank klaar voor ons.
Wat een super service, gelukkig is hij nog op kantoor en kunnen we elkaar nog even de hand schudden.

Douanekantoor

In New Bedford proef je de tijd van vroeger tijdens de walvisvangst. Het walvismuseum is zeer zeker de moeite waard, maar ook een bezoekje aan de plaatselijke VVV om daar te kijken naar een film over de historie van de stad. 

Aangezien er morgen slecht weer voorspeld is blijven we nog een dagje liggen, helaas moeten we dan aan een mooring. Het blijkt hier verboden om in deze baai te ankeren, je moet gebruikmaken van een mooring á 35 US dollar per nacht voor de lengte van onze boot.

Deze nacht mogen we nog blijven liggen maar morgen NIET meer. Haha toch 2 nachten mooring geld uitgespaard!
Helaas komt de voorspelling uit, veel regen en harde wind betekent een dagje aan boord blijven. Deze dag komen wij wel door met lezen en film kijken, geen probleem.

Dan is het toch echt tijd om weer te vertrekken, onze volgende stop is Block Island, dit eiland ligt in de Narragansett Bay en is een overblijfsel uit de ijstijd. Het is 25,21 km2 groot en heeft iets meer dan 1000 inwoners.
De dag begint met motregen, dat maakt ook dat het koud is. In de loop van de dag verbeterd het weer zich, de dikke truien kunnen uit.
Block Island is een vakantie eiland, Amerikanen komen hier massaal met hun boten in de vakanties of in het weekend naar toe, maar dan alleen maar in het seizoen wat loopt tot half september. Als wij er zijn is dit eiland al in winterslaap, veel winkels zijn gesloten en andere winkels zijn nog bezig de voorraden in grote kratten op te bergen om deze op te slaan voor het volgende seizoen.

Wandelend hebben we het eea van het eiland gezien zo ook de supermarkt. Op zo’n eiland zijn de boodschappen altijd duurder dan op het vaste land, immers alles moet per boot aangeleverd worden, maar hier is het wel extreem (8 US dollar voor een brood, een pond tomaten voor 9 dollar!!).
Na 3 dagen houden wij het voor gezien, we gaan naar Old Saybrook wat ligt aan de Connecticut River.
Zodra het licht is, 06.30 uur, gaat het anker omhoog en zijn we onderweg voor de 38 mijl die we voor de boeg hebben.
Als we om 14.15 uur aankomen in Old Saybrook hebben we heerlijk kunnen zeilen met windje 4 tot 5 bft die op 90 graden binnenkomt, alleen de laatste 7 mijl moeten motoren, de stroom begon tegen te lopen en de wind kwam toen pal van voren.
Volgens de pilot kun je goed en verantwoord liggen in de North Cove bij Old Saybrook (ook bij harde wind), ankeren op de rivier zelf is niet aan te raden door het vele scheepvaartverkeer en de heftige stroming.
Wat er niet bij geschreven staat is dat je hier niet kunt ankeren maar alleen aan een mooring kunt liggen (met de 35 dollar in ons achter hoofd bij New Bedford?) zijn wij hier niet blij mee en we willen hier nog wel een weekje blijven.
De havenmeester komt aanvaren en laat weten dat een mooring hier de eerste 3 nachten gratis is (daar zijn wij gek op), ook toen wij na 3 nachten aangaven nog langer te willen blijven bleek dat geen probleem, betalen hoeft hier niet.

Ook hier komen we weer mensen tegen die banden hebben met Nederland en zich hier in Old Saybrook gevestigd hebben. Het echtpaar, zij Amerikaanse en hij NL-der, komt even een praatje maken. Hij is weliswaar in Amerika geboren maar sprak Nederlands zoals wij dat doen. Aan boord van de Bluenose drinken we met z’n 4-tjes een wijntje en horen meteen over van alles en nog wat over Old Saybrook.

Old Saybrook is een leuk stadje, met 1 lange winkelstraat met een verscheidenheid aan leuke winkeltjes,  restaurantjes. Iets verder lopen is een grote supermarkt waar de prijzen weer “normaal” zijn.
31 oktober is het Halloween en dat zie je overal terug, etalages zijn volop versierd, pompoenen groot en klein te koop.

Ook bij ons aan boord ontkomen we er niet aan, kregen van Tineke en Herbert hele leuke lampjes met kleine pompoentjes die in het donker erg leuk licht geven.

Een dag na ons komen ook Karina en Gerard aan, het is vandaag hun trouwdag. Ze zijn blij dat ze na een lange koude dag bij ons aan boord kunnen aanschuiven voor een lekkere hap en natuurlijk is er taart.

De volgende dag komt de regen met bakken naar beneden, brengen de dag aan boord door met het kijken van films.
Gelukkig blijft het bij 1 dag regen en kunnen we nog een dagje doorbrengen om het stadje te bekijken en nog wat boodschappen doen. Karina en Gerard spotten de Penny Lane Pub en nodigen ons uit voor een etentje ter ere van hun trouwdag. Die uitnodiging slaan wij niet af en dat is maar goed ook, we hebben hier heerlijk gegeten.

New York roept, we moeten gaan!

Tot later!!