Puerto Rico

Wij lopen wachten van 3 uur op en 3 uur af, om dan meteen de slaap te kunnen vatten als je geen wacht hebt is een dingetje. Er is gekraak, geschommel, klapperende zeilen, zelfs oordoppen helpen dan niet.
De tocht van Tortola naar Puerto Rico was verder prima, wind uit de goede hoek en niet teveel.
Hé we hebben eens niet wat te zeuren over de wind! Dat komt nog wel!
De laatste dag hadden we uitgerekend dat als we zo’n 5 á 6 knopen per uur lopen we dan de volgende ochtend om een uur of 8 zullen aankomen.
Het loopt lekker tot de wind aantrekt en we inmiddels 8 knopen per uur lopen, dat is niet de bedoeling. Zeil minderen tot de gewenste 5 á 6 knopen. Halverwege de nacht geeft de wind het op nu lopen we nog 2 á 3 knopen per uur. Als we zo doorvaren komen we pas de volgende avond in donker aan, motor gaat bij grrrrrr.
Gelukkig hoeft dat niet lang, de wind trekt weer aan; Puerto Rico we komen eraan!

We varen al even langs de kust van Puerto Rico als we de radio aanzetten en meteen klinken de klanken van Zuid Amerikaanse muziek in onze oren.
Moesten allebei meteen denken aan de West Side Story waar de gepassioneerde Puertoricanen een rol speelden.

Verder hebben we geen idee wat ons te wachten staat in Puerto Rico wat onder Amerikaanse vlag staat. Over het algemeen zijn de bewoners niet zo heel goed te spreken over Amerikanen en de hulp (eigenlijk geen hulp) die ze krijgen na orkaan Maria
Hier gelden ook andere regels met betrekking tot inklaren. 5 mijl voor de kust roepen wij de Kustwacht Puerto Rico op en vragen toestemming om binnen te mogen lopen. Allerlei vragen worden onze kant op gevuurd en ook of we niet wisten dat je je 12 mijl voor de kust al dient te melden. Krijgen nog mee van ze dat we de voorschriften “Notice of Arrival” dienen te downloaden en deze goed moeten doorlezen, yes sire! Maar nog geen toestemming.
Een oproep van de Kustwacht voor de Bluenose, ah daar zul je ze hebben voor toestemming. Nee helaas, nog wel een paar vragen en dan of we ze met onze sateliettelefoon ‘even’ kunnen bellen (weten ze wel wat de kost!!!)
Je wilt deze mensen niet tegen je hebben, we bellen. 5 personen en 20 minuten later weten ze alles van ons, maar nog geen toestemming.
Intussen varen we gewoon naar de ankerplek en bijna op het moment dat we het anker willen droppen hebben we een oproep van de kustwacht; u heeft toestemming om binnen te komen. Thank you.

Rob en Baudine hebben 5 mijl voor de kust alleen telefonisch contact gehad met de douane en konden gewoon binnen komen.
Wij moeten ook nog even bellen met douane alleen krijgen wij geen contact. Rob en Baudine liggen inmiddels, op verzoek van douane, bij de tanksteiger en enige minuten later komen de dame en heer van Douane en Immigratie bij hen aan boord. Zij melden bij hen dat wij geen contact met ze kregen, oh geen probleem, wij kunnen straks bij hen langs op kantoor.
Om 17.00 uur is alles geregeld en hebben we ook onze Cruisers License voor Amerika in ons bezit die een jaar geldig is en dat alles voor 19 US dollar.

Verder hebben we hier te maken met zeer strenge regels:
je moet binnen 4 uur na aankomst inklaren;
het aan land brengen van voedsel of afval is ten strengste verboden.

Je moet zelfs een formulier ondertekenen dat je geen afval ed aan land zult brengen en mochten ze je snappen dan ben je flink de klos , de boetes liegen er hier niet om.
Een zeilboot dat te laat (2 dagen) kwam inklaren kreeg een boete van 20.000 US dollar!! Niet betalen is boot aan de ketting.

Dit alles staat los van de super vriendelijke mensen van douane en immigratie.

Tijd om nog even de kant op te gaan voor een biertje en daarna gaan we vroeg naar bed. Na 4 nachten doorzeilen heb je het wel een beetje gehad.
Na een goede nachtrust is het tijd om naar de stad te gaan. De haven van Ponce ligt wat te ver buiten de stad om te lopen, gaan op zoek naar een taxi.
Rob vraagt aan iemand waar we deze kunnen vinden. Een taxi? Niet nodig ik breng jullie wel even, 15 minuten later staan we middenin de stad. Wauw!!

We slenteren wat door de stad tot we zin hebben in koffie. Vinden een leuk tentje ‘Utopia’ waar ze heerlijke koffie schenken en ook WIFI hebben.
Scoren nog een vlaggetje van Puerto Rico en natuurlijk een ansichtkaart. Ik probeer van ieder land een kaartje te scoren en naar mijn moeder te sturen, een kaartje is zo gekocht maar postzegels is iets anders. Het kaartje blijft voorlopig even aan boord tot er ergens waar dan ook postzegels verkocht worden zonder daar 100 kilometer voor te hoeven reizen. Mam, kaartje komt zo snel mogelijk.
Vervolgens slenteren we wat door tot lunchtijd, we scoren bij een karretje aan de weg een burrito.
Deze burrito is zo groot dat we met moeite de helft naar binnen krijgen en de andere helft ’s avonds lekker aan boord oppeuzelen.

Zo’n tijd geleden dat we ook wat hebben kunnen winkelen, dus schoenenzaak, kledingwinkel, ditjes en datjes winkel, alle winkels zien we van binnen. Bepakt en bezakt zoeken we een taxi die ons keurig bij onze dinghy afzet.
Baudine en ik besluiten nog even wat langs de haven te lopen en scoren daar een heerlijke mojito.

achter ons anker bij Ponce

rondom de haven

iedere avond life muziek

Dan is het ook voor ons tijd om aan boord te gaan. 
Voor morgenmiddag hebben we een stadswandeling geboekt, om 13.00 uur worden we bij Utopia verwacht.

Stadswandeling Puerto Rico.
Onze gids is een dame die geboren is in Ponce en later in het buitenland is gaan studeren. Ze draagt haar geboorte stad een warm hart toe, dat is de reden dat ze teruggekeerd en probeert met deze stadswandelingen Ponce en Puerto Rico weer op de kaart te krijgen. Wij blijken de eerste Europeanen met wie ze op pad gaat.
We zijn op pad met een pratende waterval, met passie praat ze duidelijk en enthousiast over ‘haar’ Ponce. Over de Kathedraal, oude brandweerkazerne, het grote plein met zijn fontein en beelden, het liefdesstraatje van toen, vele historische gebouwen, de markt met lokale producten, hun eigen bierbrouwerij, het cultureel centrum waar oa danslessen gegeven worden (nee, wij nemen geen dansles), over het jaarlijkse carnaval en nog veel en veel meer.

markt

markt

vroegere liefdesstraatje

zomaar een straat

Kathedraal

Kathedraal

kunstwerk gemaakt van autodonderdelen

museum

Eén van de verhalen over de oude brandweerkazerne is wel bijzonder. In 1820 brak er een hele grote brand uit in Ponce, zo groot dat iedereen gesommeerd werd de stad te verlaten. De ‘vrijwillige’ brandweer liet zich niet wegsturen en bleef doorgaan met emmertjes water dragen en maar doorgaan en uiteindelijk na vele uren was de brand onder controle.
De hoge heren waren zo boos dat de brandweermannen het bevel genegeerd hadden om de stad te verlaten dat ze gearresteerd werden. Vervolgens kwam de stad tegen dit besluit in opstand en de hoge heren konden niet anders dan de mannen weer vrij laten.
Om de helden van weleer te ‘blijven’ eren staat het oude gebouw nog steeds op dezelfde plek en door de inzet van vrijwilligers ziet het pand er nog steeds tip top uit.

helden van toen

Britse Maagdeneilanden

Snif snif, we hebben weer afscheid genomen van lieve mensen. Gaan we Ton en Dominique, Marylou en Walter, Leo, René en Angelique, Rudy, Marloes en René ooit weer ergens ontmoeten?
Helaas maar het was echt tijd om Sint Maarten te verlaten en te kijken hoe het er voorstaat op de Britse Maagdeneilanden.

Wij liggen nu achter ons anker bij Virgin Gorda en heel langzaam voelen we dat onze ingewanden weer langzaam op hun oorspronkelijke plek gaan zitten. De wind was goed om te zeilen alleen stond er nog een behoorlijke deining, zo’n deining dat onze ingewanden het heel zwaar hadden.

Een dag eerder zijn we om 16.00 uur vertrokken voor een tocht van zo’n 85 mijl. Omdat wij niet met donker een nieuwe plek willen binnenvaren kiezen we ervoor om aan het einde van de middag te vertrekken om vervolgens één nacht door te zeilen om dan bij daglicht aan te komen.
Snel naar de kant om in te klaren en dan vlug weer anker op om naar de Virgin Sound te gaan wat 8 mijl verderop ligt maar waar we hopelijk wat rustiger liggen dan hier.

Er waren bij ons allerlei verhalen ter ore gekomen over de verschrikkelijke prijzen op deze eilanden. Ook bedragen die je bij Douane en Immigratie zou moeten betalen zouden erg hoog zijn.
We gaan het beleven.
Weet niet wie de verhalen de wereld ingegooid hebben maar alles viel erg mee.
Het was wel een ietsje pietsje omslachtig; eerste loket formulieren invullen plus 20 cent betalen voor deze formulieren, tweede loket formulieren laten stempelen, derde loket betalen (25 euro) om vervolgens weer naar loket één terug te keren voor een stempel in ons paspoort.
Oké het is niet anders maar we zijn wel meteen in en weer uitgeklaard, dat scheelt ons straks weer een zoektocht naar een douanekantoor op een ander eiland.
Hier ook allerlei verhalen over de laatste orkanen, ze hebben niet veel last gehad van Irma maar wel van Maria.
Weet niet of er ergens geld beschikbaar is voor deze eilanden, maar nodig hebben ze het wel. Wat is het hier nog een puinhoop.
Ook hier laten de mensen de kop niet hangen en zijn dan ook bijzonder vriendelijk. Hoop wel voor alle getroffen eilanden dat ze dit jaar gevrijwaard blijven van orkanen, anders is de ramp niet te overzien.

Het is inderdaad rustiger liggen bij de Virgin Sound en een stuk leuker. Gaan nog even een tukkie doen voordat we het bootje laten zakken voor een vertrouwde strandborrel.
We hebben een perfecte strandlanding met ons bootje, inmiddels weten we zo’n landing aan te pakken, oefening baart kunst zeggen ze wel eens.
Zwemkleding aan en te water samen met Rob en Baudine plonsen en dat is schrikken zóóóóóóóó koud! Dit is andere koek dan het water bij Barbara Beach, Curacao.

Ons volgende eiland is Tortola en gaan ankeren bij Cane Garden Bay. De tocht ernaar toe is een zeildag uit een boekje; goede wind (niet teveel) en geen deining. Heerlijk zeilen in een werkelijk prachtig gebied. Allemaal eilandjes om ons heen, wel of niet bewoond.
Bij Cane Garden Bay zien we nog veel boten op het strand liggen, dat weerhoud de mensen niet om er gewoon op te blijven wonen.

Iedere maand (soms 2x per maand) houden ze hier een Volle Maan Festival op het strand. Een grote bol die in het water staan vullen ze met hout en steken die als het donker is aan. Helaas zijn wij hier niet met volle maan, maar kunnen wel bedenken dat het dan geweldig toeven moet zijn op het strand.

Deze bol vullen ze bij volle maan

strand Cane Garden Bay

 

Cane Garden Bay

Willen eigenlijk wel even beschikking over wifi, alleen is dat hier (nog) niet beschikbaar. Het vliegveld is echter op loopafstand en daar zullen ze toch zeker wel wifi hebben?
Wel, dit was wat simpel gedacht van ons. Oké appen kon nog wel maar iets downloaden, vergeet het maar. Voor Henk en Rob geen podcast ‘Met het oog op morgen’ of de bij hen zo populaire podcast ‘Nachtzuster’. Dat gaan ouderwets het lezen van een boek worden, hahahahaha!!!

We zijn wat snel door dit prachtige zeilgebied gesjeesd, op onze terugweg gaan we hier zeker een maand lang vertoeven.

Hebben nu alleen maar iets van Virgin Gorda en Tortola gezien, dan kunnen we nog naar Anegada, Peter Island, Salt Island, Jost van Dyke Island, Norman Island en dan niet te vergeten de Amerikaanse Maagdeneilanden St John en St Thomas.
Maar goed, dat allemaal later!

Paar foto's parade Heineken Regatta

Sint Maarten

Na onze avonturen op Saint Barth, Sint Eustatius en Saint Kitts liggen we nu alweer een paar weken op Sint Maarten.
 
De eerste weken van ons verblijf hier was er heel veel wind. De windmeter heeft als hoogste meeting 45,7 knopen genoteerd wat gelijk staat aan windkracht 9 á 10. Maar niet alleen veel wind maar ook veel en dan bedoel ik héééééél véééééél regen.
Soms zoveel dat Henk ons bijbootje leeg kon scheppen met een emmer.

Op de weersverwachtingen hadden wij die harde wind al aan zien komen en zijn toen snel een plekje binnen in de lagoon gaan zoeken. Boten die buiten in Marigot Bay zijn blijven liggen hebben last gehad van hoge golven en enorme deining, blij dat wij naar binnen zijn gegaan.

Op de grens van Nederland (Sint Maarten) en Frankrijk (Saint Martin) hebben we het anker gedropt vlak achter het Explorer eiland (een klein eilandje binnenin de Lagoon).
Explorer eiland is ook een leuke plek om daar met meerdere mensen af te spreken om gezellig te borrelen of om lekker te BBQ-en. Angelique (SY Pimentao) viert er haar verjaardag en met een aantal wereldzeilers hebben we er een gezellige BBQ.

Het blijft gek een Nederlands en een Frans gedeelte, in het Franse gedeelte kun je alléén met euro’s betalen terwijl je in het Nederlandse gedeelte alléén met US dollars of Antilliaanse gulden kunt betalen.

Gelukkig hebben wij een goed anker wat ook met harde wind prima functioneert. Dat konden niet alle boten zeggen, over de marifoon hoorden wij regelmatig boten waarvan het anker niet goed hield en er opnieuw geankerd moest worden.
Ik weet niet wat het is maar dit soort dingen gebeuren heel vaak als het donker is.
Ook als er onderweg wat gebeurt, bv een val die breekt of er vliegt een vogel in de windmolen (gelukkig niet bij ons). Er komt altijd zoveel extra stress bij als het donker is.
Die harde wind maakte wel dat wij een aantal dagen niet van de boot konden omdat er te hoge golven stonden om er met het bijbootje op uit te gaan.
Ons eigenwijze bootje wilde wel een stukje varen en besloot alleen op pad te gaan. Wij liggen vanwege een verstopping met onze neus in de toiletpot  (een shit klus), om alle slangen te vervangen als ons bootje ervandoor gaat. Gelukkig ziet Baudine het bootje gaan en stuurt Rob om het weer op te halen. Later bleek de bevestiging waarmee het vastlag gebroken.
Het was dan ook al weer een tijdje geleden dat wij een bijboot incidentje hadden hahaha!!
Een paar dagen eerder moest er ook al iemand op uit om één van onze stootwillen op te halen die wij niet goed vastgeknoopt hadden onder ons bijbootje wat op dek lag voor het maken van de hoes.

Gelukkig zijn er altijd wel mensen die letten op andermans spullen.
Een paar dagen later stuur ik Henk er op uit om een losgeslagen bootje op te halen en weer een paar dagen later gaat iemand het losgeraakte bootje van Rob en Baudine ophalen.
Het kan dus iedereen overkomen dat een lijn breekt of dat je knoop niet helemaal goed vast zit. Wij voelen ons in ieder geval een beetje minder dom!!

Op 31 januari is er een wolkenloze hemel zodat wij hier ook voor de tweede keer deze maand kunnen genieten van volle maan, ook wel ‘blauwe maan’ genoemd. Er is niets blauws te zien aan de maan, ze noemen het alleen blauwe maan als er 2x in een maand volle maan is. Wel is er bij ons sprake van een Halo (rode kring) om de maan, wat een bijzonder gezicht is.

Er is een enorm verschil met de eerste keer dat wij hier waren. Zowel aan de Nederlandse als aan de Franse kant is er heel veel afval, veroorzaakt door orkaan Irma, opgeruimd. Ook is er hard gewerkt aan huizen, winkels, bar/restaurants en wegen. Alleen de grote hotels blijven achter, dat is dan ook de reden dat het toerisme hier nog niet echt op gang komt. Sint Maarten is absoluut de moeite van het bezoeken waard, er is heel veel te zien en te doen.

De afstand tussen Sint Maarten en Saint Barth is zo ongeveer 22 mijl, waar wij met de zeilboot bij goede wind toch gauw 4 á 5 uurtjes overdoen, Henk doet het in een half uurtje.
Ton (SY True Blue) kwam langs varen of hij zin heeft om met hem mee te gaan ‘even’ een paar mensen (die ’s morgens per vliegtuig aangekomen waren) af te zetten op Saint Barth. Henk gaat uiteraard mee, wie wil er nou niet met een Powerboot (2x 300pk motoren) even op en neer te varen. Staande stuiterend op de golven, zitten kun je vergeten, genieten om met een snelheid van 42 knopen (ruim 75 kilometer per uur) op Saint Barth af te stuiven om daar mensen af te zetten (een enkele reis met deze Powerboot kost 900 US dollar!!) op een groot zeiljacht om daarna met dezelfde snelheid weer terug te stuiteren.
Later bleek dat dezelfde mensen die middag weer werden opgehaald om naar Sint Maarten teruggebracht te worden om vervolgens weer op het vliegtuig te stappen.
Ze kwamen immers alleen maar even om bij vrienden met onderstaande zeilboot op de koffie te gaan.

We zitten niet alleen op onze luie kont aan boord, we gaan ook aan de wandel. Een wandeling van Cole Bay (NL kant) naar Marigot Bay (Franse kant). Onderleiding van Leo gaan we met z’n 12-en op pad voor een wandeling van 2 uur bergie op en bergie af. Het mooie weer laat het een beetje afweten, we komen ietwat doorweekt aan.

Na de lunch zijn we weer opgedroogd en kunnen we aan de terugtocht beginnen (dit keer blijft het droog). Lekker om weer even op deze manier de benen gestrekt te hebben.

Dan is er natuurlijk de Heineken Regatta, een jaarlijks terugkerend 4-daags zeilfestijn met iedere dag feest op het Heinekenplein. Normaal doen er zo’n 200 boten mee maar dit jaar ‘slechts’ 75. Er zijn nog veel boten die met schade aan de kant liggen of nog onder water of nog niet helemaal waterdicht en dus niet verhuurd kunnen worden.

Tot de eerste dag van de Regatta heeft hier behoorlijk wind gestaan, alleen bij de start was de wind op!! De eerste 3 dagen was voor de boten een beetje dobberen, wat echter volop goed gemaakt werd op dag 4. Veel wind, hoge golven, golven die breken over de boot (alles en iedereen nat aan boord). Dus volop stoere verhalen tijdens het Heineken bierfeest. Foto's van de parade na de laatste wedstrijddag volgen nog.

SY True Blue (Ton en Dominique) hebben tijdens de regatta 2 dagen met gasten gevaren. Die gasten worden voorzien van drankjes, hapjes en een BBQ. Na die dagen blijft er het nodige aan eten en drinken over dus hebben zij ons en 10 anderen uitgenodigd voor kliekjesavond. Wij willen wel meer van deze ‘kliekjes’-avonden. Het is een supergezellige avond geworden.

Wellicht kennen een aantal mensen het vliegveld van Sint Maarten en de beelden op tv dat er mensen aan een hek hangen bij vertrekkende vliegtuigen.
Op het hek hangen grote borden dat het levensgevaarlijk is om daar te staan als de vliegtuigen vertrekken en toch doen mensen het nog steeds (waar zit hun verstand!!). Dit jaar is er ook weer iemand overleden die kompleet werd weggeblazen door een vertrekkend vliegtuig.
Natuurlijk hebben wij er ook gestaan maar alleen om een binnenkomend KLM toestel te zien landen. Dat is ook spectaculair en niet gevaarlijk, ze komen zo laag overvliegen dat je door de raampjes naar binnen kunt kijken (oké ietsje overdreven!).

Onze tijd op Sint Maarten zit er bijna op, tijd om verder te gaan naar de BVI’s  (Britisch Virgin Islands) en de USVI’s (American Virgin Islands).
Van horen zeggen blijkt het doen van boodschappen op deze eilanden een dure aangelegenheid, bv  voor 1 brood betaal je 10 US dollar!
Voor ons een reden om goed te bevoorraden op Sint Maarten, de boot ligt inmiddels weer een stukje dieper in het water.

Tot later!

Terug op Sint Eustatius

Sint Eustatius behoort tot de Bovenwindse eilanden en is een Nederlands eiland gelegen in het Caribische deel van Nederland en vormt sinds 2010 een bijzondere gemeente van NL.
De voertaal is hier Engels, af en toe hoor je ook nog wat Spaans. Het eiland telt ca 4000 mensen en is 21 km2 groot.

De voorspellingen kloppen inderdaad, er staat veel minder deining, we kunnen nu prima een paar dagen hier blijven liggen.

Voor de komende 2 tot 3 dagen zal er qua wind niet veel veranderen, tijd genoeg om een bezoekje te brengen aan Oranjestad en Fort Oranje.

Sint Eustatius heeft ook te lijden gehad van orkaan Irma, niet zozeer aan huizen en bomen maar de schade aan de stranden is desastreus, er is geen stukje strand meer te ontdekken bij het eiland.
Na ruim 4 maanden zie je her en der weer hele kleine stukjes strand terugkomen, het gaat nog maanden duren voor er weer behoorlijke stranden zullen zijn.
Voor archeologen is Sint Eustatius nu een genot om te duiken, door de orkaan zijn heel veel ooit verborgen spullen bloot komen te liggen.

Je bereikt de historische hoofdstad Oranjestad via het slavenpad (in de 18^e eeuw werden naast tabak, katoen en rum ook slaven verhandeld), éénmaal boven kom je uit bij Fort Oranje.

Slavenpad

Als je Fort Oranje bezoekt dan ontkom je niet aan een heel klein stukje geschiedenis: “Christopher Columbus ontdekte in 1493 Sint Eustatius. Sindsdien is het wel 22 keer veroverd. In 1636 werd Statia veroverd door Nederland en gaven de NL-ders het door de Fransen gebouwde Fort de  naam Fort Oranje. In 1816 werd  het eiland definitief Nederlands grondgebied”.

Oranjestad zelf bestaat veelal uit oude 'bewoonde' huisjes en veel ruines van oude kerken. Desondanks hangt in het hele dorp een historisch sfeertje.

Je hebt er veel restaurantjes/barretjes, maar ook een supermarkt, een boekwinkel annex postkantoor, scholen. Geen idee of hier veel armoede heerst, aan de inwoners kun je dat niet aflezen, ze zien er allemaal even verzorgd uit.
Er is één doorgaande weg, zonder stoplichten, zonder rotondes of vervelende bulten.

Je moet wel uitkijken voor de gaten in de weg, aan asfalteren zijn ze nog niet toegekomen.
Loslopende honden zien we hier, gelukkig, niet veel. Wel heel veel loslopende geiten die allemaal gemerkt zijn, zullen wel ergens een baasje hebben.

Wat we bij ons eerste bezoek geleerd hebben is dat je iedereen die je op het eiland tegenkomt groet, dat doen mensen van Statia naar jou toe en ze stellen het zeer op prijs als jij dat naar hen toe ook doet. Dus loop je de hele dag te groeten en ik moet zeggen het doet heel vriendelijk aan.

Na 3 uurtjes rondgelopen te hebben gaan we via het slavenpad weer naar beneden, morgen gaan we terug naar Sint Maarten.

Goed dat we toch nog een keer teruggegaan zijn naar Statia, dit hadden we niet willen missen.