Nova Scotia_Canada - deel 3

Ik kom met een enorme camper het parkeerterrein van de Dartmouth Yachtclub op rijden (Gerard volgt met de leenauto), waar Karina, Marga en Henk alle spullen van boord al aan de kant gebracht hebben. De K’dans en Bluenose liggen veilig aan een mooring, wat kan er misgaan!

Gauw voor alle spullen een plekje zoeken en dan kunnen we gaan.

Met Karina als navigator en ik als bestuurder gaan we als een speer. Ons doel is om in 2 dagen naar Cape Breton te rijden, zo’n 500 kilometer noordwaarts.

Aangezien we vandaag pas om 15.00 uur konden vertrekken zoeken we na 3 uurtjes rijden onze eerste overnachtingsplek. We vinden een plekje in Truro, niet dat we hier zonder problemen aangekomen zijn. 

Het is even wennen om met een camper te rijden, echter na een aantal kilometers is het net of je in een gewone auto zit, behalve als je op een smal weggetje moet keren dan zijn een paar extra ogen aan de achterkant reuze handig.

Karina doet het goed met de navigatie, maar soms! Op zoek naar de uitgezochte camping kwamen we op een landweggetje terecht waar deze zich aan het eind moest bevinden. Helaas hielden strobalen en een kruiwagen ons tegen en dan ben ik met het keren erg blij met die extra ogen. Na een paar keer voor en achteruit steken staan we met de voorkant weer in de juiste richting (had het er wel erg warm van gekregen).
Karina niet voor  één gat te vangen, stapt uit, belt aan bij iemand en niet veel later komt er een auto voor ons rijden en na een achtervolging van een half uur zijn we dan toch op de camping. De mannen gaan meteen hout sprokkelen voor de vuurkorf en dan blijken het toch echte pyromaantjes, binnen no time hebben ze de fik erin. 

Onder het genot van biertje/wijntje en de door de K’dans klaargemaakte macaronischotel genieten we van de ondergaande zon.

We hebben elkaar niet wakker gehouden met gesnurk, iedereen heeft eigenlijk wel lekker geslapen.Het is er gister niet van gekomen om naar de supermarkt te gaan, dus nu bij de eerste de beste naar binnen.Met 2 karren vol komen we terug bij de camper en dan blijken we onze plannen te moeten aanpassen. Door privéomstandigheden moet Marga naar huis, begrijpelijk maar iedereen is er wel even stil en verdrietig van. Een grote domper voor haar en natuurlijk ook voor ons, hadden ons allemaal verheugd om met z’n 5-en een weekje te gaan genieten.Karina neemt de touwtjes in handen en niet veel later blijkt Marga dezelfde avond al te kunnen vliegen. Op de terugweg naar de boot om Marga haar laatste spullen van boord te halen maken we nog een stop bij Fundy Tidel in Dowell Park.Hier is het grootste tij verschil ter wereld, 17 meter. Binnen een half uur stijgt het water 3 meter. Je kunt met een rubberboot de rivier op om vervolgens met hoge golven de rivier weer af te zakken. Er zijn zelfs mensen die dit op een surfplank gedaan hebben. Helaas kunnen we hier niet opwachten, zou vervelend zijn als Marga daardoor haar vlucht mist.

Marga pakt haar laatste spullen van boord en dan trakteert ze ons nog op een heerlijke lunch. Na eerst nog een kijkje genomen te hebben op de reeds uitgezochte camperplek is het helaas tijd haar naar het vliegveld te brengen. 

Gelukkig heeft zij samen met zus en zwager nog wel een week kunnen genieten van een prachtig Canada.

Met z’n 4-tjes rijden we naar Dollar Lake Provincial Park en maken nieuwe plannen. 

na gedane zaken met de boel geleegd worden

Geen Cape Breton, we kiezen nu om naar het Kejimkujikpark te gaan.

Gerard en ik wisselen elkaar af met het rijden, als Gerard stuurt dan is Henk de navigator. Of hen dat net zo goed afging als het vrouwelijke duo laat ik mij hier in deze blog niet over uit!!

We toeren door een prachtig Canada, wat een natuur! Heuvel op heuvel af, bomen links en rechts, velden vol met mais, koeien, paarden en ook veel wijn boeren maar ook veel Kerstboom kwekerijen.

Het weer is hier uitzonderlijk warm en droog voor de tijd van het jaar, de lange broeken en truien zijn de kast nog niet uitgeweest, alleen een trui voor de avonden is aangenaam.
Dat maakt het natuurlijk allemaal veel leuker dan dat je hele dagen regen hebt.

Er schijnen in dit stuk van Canada ook meerdere prachtige watervallen te bestaan, echter wij vinden ze niet. Zijn oa op zoek geweest naar de plek waar zich 7 watervallen moesten bevinden, via onverharde wegen, grindpaden en dat alles met een camper, bereiken we de plek waar het water naar beneden zou moeten kletteren!
Alleen een ieniemienie stroompje kwam er de berg af verder helemaal niets, geen druppel. 

Soms is het net of we met de boot onderweg zijn, daar hoor je onder het varen ook af en toe wat gerinkel van borden/glazen. In de camper hebben we het ook duidelijk niet helemaal onder controle, bij het nemen van hobbels horen wij regelmatig het nodige rammelen en rinkelen. Morgen nog maar een paar extra handdoeken bij het servies en bestek proppen.

Staan op hele leuke plekken waar geen stroom, water of elektra is en je gewoon ouderwets moet poepen in een groot gat in de grond. 

Beetje nostalgisch gevoel, vroeger tijdens onze kampeeruitjes met mijn ouders en broers was dit heel gewoon.
Geen idee of dit hygiënischer is dan de toiletten die wij nu gewend zijn, het rook in ieder geval niet zo.

Wat grappig is dat we veel Canadezen spreken die geboren zijn in NL en op jonge leeftijd met ouders zijn verhuisd of die geboren zijn in Canada maar nog altijd familie hebben in NL. In het gebied waar wij rondrijden komen we opvallend veel mensen tegen die uit Friesland komen.

Hebben een mooi plekje toegewezen gekregen in het Kejimkujikpark, de eekhoorns vliegen ons aan alle kanten voorbij en één is wel in voor een lekker pindaatje. 

Op alle kampeer/camper plekken staat een picknick tafel en een vuur korf, je mag echter bij veel parken geen eigen hout mee nemen om te branden of hout sprokkelen in het bos, hout moet je bij hen kopen. Ze zijn enorm bang voor de boktor kever die in sommige delen van Canada al grote schade toebrengt aan bomen.

Het Kejimkujikpark park heeft een oppervlakte van ruim 257 km2 waar veel wandelpaden zijn maar waar je ook kunt kanoën of kajakken.

Wij huren voor 2 uurtjes een kano (kon ook voor 1 uur, maar dat vonden wij te kort, dom als wij zijn!). Nog nooit in een kano gezeten en dan is het instappen al een uitdaging.
Het lukt zonder een nat pak te halen en peddelen ons de rivier op. Oké soms zitten we in de oever of aan de grond, maakt allemaal niet uit, we hebben lol en genieten van al het moois om ons heen.

Na anderhalf uur hebben we er genoeg van, hebben pijn in ons rug (volgende keer een kano met rugleuning misschien) en hebben trek in iets te eten. Daarvoor moeten we nog wel een stevig uurtje lopen maar dan zitten we aan de hamburger met patat, geen andere keus mogelijk.

Zijn bezig met onze terugtocht van 11 kilometer naar de camper als we een reeën tegenkomen, blijven hier even in stilte van genieten. 

Helaas of wellicht gelukkig laten de zwarte beren zich niet zien, had stiekem toch wel heel spannend geweest.

Onderweg vinden we altijd weer een leuk plekje om koffie te zetten of een lekkere lunch klaar te maken.

Soms is dit op een parkeerplaats langs de weg maar soms ook midden in een dorpje. Eén van die dorpjes is Wolfville, gezellig winkelstraatje en herbergt een Universiteit uit 1838 met 3800 studenten.

Karina en ik zijn wel toe aan een knipbeurt, helaas blijken de 6 kappers die in deze straat zitten geen tijd te hebben voor ons. We gaan straks een nieuwe poging wagen als we weer in Halifax zijn.

Helaas komt de dag in zicht dat de camper weer teruggebracht moet worden. Onze laatste dag stuurt Karina ons langs prachtige plekjes en hierbij probeert ze de snelweg te vermijden. Dat lukt haar tot de laatste 20 kilometer, dan moeten we toch echt die snelweg op.

Terug bij Dartmouth Yachtclub is het camper uitruimen (schoonmaken hoeft gelukkig niet), alles terug brengen naar de boot waar blijkt dat wij aan een andere mooring liggen. Er is toch is misgegaan!
Tijdens onze afwezigheid heeft het hier nogal behoorlijk gewaaid, daar bleek de ketting van de mooring niet bestand tegen. Door opmerkzaamheid van de haven konden ze onze Bluenose zonder schade vastmaken aan een andere mooring.

Morgen camper terug naar de verhuurder en dan is er, na 1073 kilometer op de teller, toch echt een eind gekomen aan een hele gezellige week waarin we genoten hebben van elkaar, van de camper, van lekker eten en drinken maar ook van alle mooie plekjes onderweg, de camperplekken en van de prachtige natuur die Canada rijk is.

Tot later!!

Nova Scotia_Canada - deel 2

K’dans roept op: hé Blauwe Neusjes ze ligt in Lunenberg! Niet veel later zien ook wij Bluenose verschijnen op de AIS. Gaan we nou dan toch echt de replica zien van de echte Bluenose?

“De Bluenose in 1921 gebouwd in Lunenburg. Het schip was als schoener voor de zeevisserij op de Grand Banks voor Newfoundland bedoeld, maar won bijna twintig jaar lang alle regatta’s langs de oostkust van Amerika. De afbeelding van dit snelste en succesvolste zeilschip van de Noord-Amerikaanse kustwateren staat op de achterzijde van de Canadese 10 centmunt.”

Aan het eind van de middag ligt ons anker in de haven van Lunenberg waar vandaan we de ‘echte’ zien liggen. Morgen gaan we wel een kijkje nemen.
We hebben de slaap nog in ons ogen als we de Bluenose voorbij zien varen, vast met gasten een stukje varen, denken wij! 

Als wij later gaan navragen blijkt ze pas over 2 weken weer terug te zijn in Lunenberg, ze is nu onderweg naar een zeilwedstrijd. Dikke pech voor ons dus. Maar we krijgen nog een kans, want na die 2 weken blijft ze een hele week in Lunenburg. Na Lunenburg gaan wij naar Halifax (120 km verderop), wellicht kunnen we daar vandaan met trein of auto dan nog een keer terug komen.

Niet dat we alleen voor de Bluenose helemaal hier gekomen zijn, maar het had leuk geweest. 15 jaar geleden kochten wij onze boot en moest er een naam komen. Veel namen zijn de revue gepasseerd tot wij een documentaire over de Bluenose zagen en meteen wisten dat dit de naam ging worden van onze nieuwe zeilboot.

Lilian (ex-collega) stuurde ons een leuk verhaaltje:
“De bijnaam voor een Nova Scotian is “bluenose”. Volgens historici komt de naam van de blauwe aardappels die de schoeners naar Boston vervoerden.
De meest waarschijnlijke verklaring verwijst echter naar de blauwgekleurde zeemanskleding. Het barre weer en het zeewater van de North Atlantic weekte de indigo (blauwe kleur) los. Tijdens het werk in de dories, de visserssloepen, veegden de vissers hun neus aan de mouw af.
Gevolg: een blauwe neus.”

 Lunenberg is zeer zeker een bezoek waard. Een rustig havenstadje met 2600 inwoners waar je nog veel terugziet van de lange traditie aan visserij, zeevaart en scheepsbouw. Leuke straatjes met veel galeries, handwerkwinkeltjes, restaurants, musea, blauw/rood/geel en groen gekleurde huizen, souvenierswinkels en op iedere hoek van de straat een kerk.
Het centrum is zelfs door UNESCO verklaard als Werelderfgoed.
Later horen we van Piet, die 45 jaar geleden Texel verlaten heeft om hier een nieuw bestaan op te bouwen, dat er in Lunenburg 21 kerken zijn.

baai van Lunenburg

Ontkomen nergens aan muziekfestivals en ook hier laten Karina en ik ons, tegen beter weten in, verleiden om naar een shantykoor te gaan kijken en luisteren. Door de regen is het van buiten naar ergens binnen verplaatst, het is wat zoeken maar we vinden de locatie. Vanwege dat zoeken zijn we nogal laat, kunnen nog 15 minuten luisteren naar nummers gezongen door een groep van 7 op leeftijd zijnde heren, oké voor elk wat wils maar niet voor ons.

Er is 5 dagen lang door heel het centrum gedurende de gehele dag overal muziek te beluisteren. Gospel, modern, folklore door groepen of solo gezongen en er zitten echt leuke optredens tussen waar we van genieten.

Zittend in de kuip genieten  we van een doryrace (sloepenrace). Vandaag is de laatste mogelijkheid voor hen tot kwalificatie voor de grote wedstrijd die over 2 weken zal plaatsvinden. Dan zal er een titanenstrijd tussen Canada en Amerika geroeid gaan worden.

Gelukkig hoeven we zelf niet aan de bak, daar is het veel te warm voor. Nog steeds is het hier prachtig weer, soms een beetje mist, maar over het algemeen heerlijk zonnig.Een Dory (sloep) werd vroeger gebruikt om de netten van vissersschepen uit te zetten. De dory werd overboord gezet met de visnetten erin en al roeiend moesten dan de netten uitgezet worden.

Na een week trekken we verder naar Halifax 60 mijl verderop, doen dit met 1 tussenstop. Vinden na 23 mijl een prachtig ankerplekje in Dutch Cove. Jammer genoeg zien we er alleen wat van bij binnen varen en als we uiteindelijk na 2 dagen weer vertrekken.

Ons wereldje is de dagen dat we hier liggen klein vanwege dikke mist.

Wat is Halifax een verschil met Lunenburg. Geen pittoresk stadje met gekleurde huizen maar een immens grote stad wat bij het langsvaren meer weg heeft van één grote bouwput. Langs de oever zien we veel hijskranen op plekken waar nieuwe moderne complexen tussen oude gebouwen de grond uit gestampt worden.

Later zullen we dit van dichtbij gaan bekijken, nu varen we eerst door naar ons ankerplek bij Dartmouth zo’n 7 mijl verderop. Dit is ook de plek waar wij de boot aan een mooring gaan achterlaten als wij met een camper een weekje gaan rond toeren samen met Karina, Gerard en Marga (zus van Karina). Marga komt morgen aan in Halifax en zal 2 weken lang met ons gaan genieten van een prachtig Canada.

Onze eerste nacht bij Dartmouth is er niet één die de boeken in gaat van goh wat heb ik lekker geslapen. De ankerketting ligt op een rots en de hele nacht, als de boot een beetje draait, is er het geluid van de ketting die schraapt over de rots. Het is een rot geluid. De volgende ochtend eerst maar een nieuw ankerplekje gezocht, maar helaas ook weer rotsen. Nee hé niet weer een nacht met weinig slaap.
Niet veel later gaat een Canadese boot die iets verder de baai in ligt anker op en bij het langs varen laten zij weten dat waar zij lagen zand op de bodem ligt. Wagen het nog een keer en slapen de volgende nachten prima.
Ook bieden deze super aardige mensen aan dat wij hun auto mogen gebruiken om naar de supermarkt of eventueel de wasserette te gaan. In de ruim 2 weken dat wij hier liggen hebben wij meerdere malen van hun auto gebruik gemaakt.

Vandaag komt Marga aan in Halifax, Karina en Gerard gaan haar ophalen. Wij liggen al in bed als Marga met al haar bepakking aan boord van de K’dans stapt.

De volgende ochtend is het tijd om Marga een dikke ‘welkom in Canada’ knuffel te gaan geven. Wat een leuk weerzien, eerder hebben wij haar al ontmoet in Curacao.
Erg veel tijd om bij te komen van haar reis krijgt ze niet, we hebben een auto gehuurd en gaan met z’n 5-en naar Lunenburg een bezoekje brengen aan de “Bluenose”.

Via een toeristische route komen we in Lunenburg aan en ze ligt er inderdaad en natuurlijk gaan we even een kijkje aan boord nemen. Jammer genoeg mogen we niet binnen kijken, maar zijn al tevreden om een rondje op het dek te maken, waar we echt niet de enige zijn. Het is de grootste toeristische trekpleister voor Lunenburg.

 

 

Na een heerlijke lunch is het tijd om, via allerlei leuke hotspots (Mahone Bay/Kingsburg/Bedford/ Waterlo/Bridgewater/Bedford, terug te rijden naar Dartmouth.

Halifax kunnen we bezoeken door gebruik te maken van openbaar vervoer, maar wij besluiten ankerop te halen en deze opnieuw te droppen vlakbij de stad. Helaas kunnen we hier maar 2 nachten blijven liggen voordat we terug moeten om de camper op te halen voor ons avontuur in de binnenlanden.
Halifax is een grote stad gebouwd tegen een heuvel met prachtige parken, mooie winkels, nieuwe en oude (hoge) gebouwen en volop in ontwikkeling, vandaar dat het lijkt op 1 grote bouwput. Toch vermaken wij ons prima tijdens onze stadswandeling en de wandeling langs het water met allerlei leuke kiosken en restaurantjes.

Voordat wij terugvaren naar Dartmouth gaan we nog langs bij Sebastiaan en zijn gezin. Zij hebben Nederland ingeruild voor Canada. In 2017 met hun zeilboot Dutch vertrokken om vervolgens de boot aan hun eigen steiger vast te leggen in Halifax.
Gezellig weerzien en onder het genot van lekkere koffie met een echte Hollandse stroopwafel vliegt de tijd.

Inmiddels liggen we weer in Dartmouth, is huis (boot)raad, beddengoed, oordoppen en nog veel meer bij elkaar vergaard om de camper te vullen en zijn Gerard en ik onderweg om deze op te halen.

Ons nieuwe avontuur gaat beginnen! 

Tot later!!