Amerika - deel 1

AMERIKA we zijn er!!

Skyline van West Palm Beach, Florida.

Voordat we het anker droppen bij Peanut Island gaan we eerst op zoek naar Rob (Bojangles), we weten niet of hij hier nog ligt of al weer verder getrokken is. Rob gaat een paar weken in z’n uppie verder, Baudine is voor een paar weken naar huis.

Helaas zien wij hem niet liggen, dus op zoek naar Karina en Gerard (K'dans), daarvoor moeten wij naar het 5 mijl verderop gelegen North Palm Beach. Om daar te komen moeten we onder een brug door die volgens de pilot bij hoog water net hoog genoeg moet zijn om met onze masthoogte van 18,5 meter onderdoor te kunnen varen. Gelukkig staat de hoogte goed aangegeven, de mast staat nog steeds recht overeind op de Bluenose.

K'dans gaat net het anker op om naar West Palm Beach te varen, wij gaan er achter aan.

Van hen horen we dat Rob nog niet vertrokken is en op aanwijzing van hen vinden we hem. Varen langs om gedag te zeggen en droppen daar in de buurt ook ons anker.

Nu gaan we kennismaken met de Amerikaanse Autoriteiten. Waar we in alle andere landen soepel konden inklaren, nou hier niet!

Je moet, voordat je van boord mag, bellen met de autoriteiten voor een clearance nummer. Zodra je dit nummer hebt mag je van boord om je vervolgens te vervoegen bij Douane en Immigratie. Wij bellen en zowaar na 10 minuten hebben we contact. Nee krijgen geen nummer, wij moeten een app downloaden om dit nummer te verkrijgen. Het argument dat wij aan boord zijn en nog geen internet hebben, we komen tenslotte net pas aan in Amerika, dar hebben ze geen boodschap aan. We moeten de app downloaden. Ok en nu!

Gelukkig heeft Rob internet en bij hem aan boord gaan wij aan de slag met het downloaden van de app. Drie uur later is het nog steeds niet gelukt, grrrrrrr. Zelfs Rob lukt het niet en dat wil wat zeggen, hij is rete handig met computers. Terug aan boord maar weer bellen, maar als wij nu 20 minuten in de wacht staan (á 2 dollar per minuut) zijn we het zat. Tegen alle regels in gaan we toch van boord zonder ‘clearance’- nummer. Nou dat zullen we weten:

Eénmaal bij het Douanekantoor op verdieping 3 worden we doorgezonden naar verdieping 2. Oh u heeft geen Clearancenummer, dan moet u terug naar verdieping 3 daar staat een telefoon die u mag gebruiken om een nummer te verkrijgen. Oké wij bellen, en ja na 45 minuten in de wacht een dame aan de lijn.

Wij zullen jullie de rest besparen maar na veel heen en weer gepraat en wat vermanende woorden naar ons toe hebben wij ons CLEARANCE NUMMER.

Niet veel later is alles geregeld. Wel hebben wij nog getracht duidelijk te maken dat het echt onmogelijk is als je net voor het eerst in Amerika aankomt je nog niet in het bezit bent van internet en een Amerikaans telefoonnummer, wat het dus onmogelijk maakt om te bellen of te downloaden.

Dit begrepen ze wel, maar ja zij hebben regels en daar moeten zij zich aan houden.

Dat begrepen wij.

Gelukkig hadden we een prima overtocht van onze laatste ankerplek op de Bahama’s (Berry Islands), anders hadden we wellicht geïrriteerd gereageerd op de op hun strepen staande Amerikaanse Autoriteiten.
Wat wel weer fijn is dat we nu door alle staten van Amerika mogen reizen zonder ons persoonlijk te hoeven melden bij de autoriteiten. Kunnen nu volstaan met een telefoontje en het doorgeven van wat gegevens.

Ons Amerika avontuur kan beginnen!

Blijven één nachtje in West Palm Beach, de volgende dag verkassen naar North Palm Beach, daar lig je wat dichter bij de supermarkt, makkelijk want ons verse spullen zijn op.

In West Palm Beach staan vooral heel veel grote huizen achter hoge muren. Hier staat ook het voormalige buitenverblijf van de Kennedy’s (Winter White House) en heeft de huidige President van Amerika er ook een buitenverblijfje met een privé golfbaan. Vanaf het water kun je een glimp zien, echter vanaf de weg kijk je alleen tegen de hoge muren en stuit je op heel veel beveiliging.

Eénmaal in North Palm Beach maken we kennis met Beatrix en John die 2 weken vakantie doorbrengen in Florida met Karina en Gerard. Zij slapen niet aan boord van de K’dans maar hebben een hotel vlak om de hoek.

Later in die week worden we uitgenodigd voor een BBQ aan boord van de K’dans wat een supergezellige avond als gevolg.

Al wandelend zien we wat van de, niet zo heel inspirerende, omgeving. Onderweg besluiten we een auto te huren voor een paar dagen. Als je hier wat wilt gaan zien moet je er wel een eindje voor rijden.

De eerste dag zullen we naar de Everglades te gaan, de volgende dag reserveren we voor het Kennedy Space Center.

De Everglades is normaal gesproken vanaf North Palm Beach zo’n 2 uur rijden, wij maken er een uurtje of 4 van!!

Onze mobiele telefoon blijkt niet helemaal opgeladen en is op het cruciale moment voor het bepalen van de route leeg!! Oplader mee?? Nee, vergeten!!
Zien hierdoor iets meer van Fort Lauderdale dan de bedoeling. Stoppen eerst maar voor een kop koffie en gaan dan op zoek naar een winkel voor een oplader.
We scoren er één en dan blijkt de oplader in de auto het niet te doen. Zo zit het mee en zo zit het een beetje tegen.

Uiteindelijk komen we uit bij Everglades Nationaal Park, was niet helemaal de bedoeling, we willen graag een tochtje maken met een Airboat, dat kan hier niet daarvoor moeten we een stukje terug naar de Krokodillen Farm.

We worden de juiste kant opgestuurd, maar voordat we gaan krijgen we nog wat info over het park.

Everglades National Park (6102 km2) staat sinds 1979 op de Werelderfgoedlijst en omvat nog altijd maar een vijfde van het totale Everglades gebied.

Je kunt er met de auto doorheen rijden en dan op verschillende plekken prachtige wandelingen maken. Mochten we een dag over hebben dan gaan we hier zeker naar terug.

Inmiddels op de plaats van bestemming boeken we meteen een tochtje met een Airboat die over een klein uurtje zal vertrekken. Wandelen wat over de Farm en zien krokodillen van klein tot groot.

Natuurlijk worden op deze toeristische trekpleister ook krokodillen gevoerd. Je wilt echt niet met je hand of wat dan ook tussen die kaken terechtkomen.

Tijd om in te stappen voor onze Airboat tocht dus tijd om een strategische plek uit te zoeken. Voorin heb je wel het beste zicht maar daar ga je zeker nat worden (wij gaan niet helemaal voorin zitten maar net daarachter, vangen die mensen voor ons het meeste water op, hahaha).

Beleven een gave tocht, met een maximum snelheid van 60 mijl per uur over het moeras scheuren, Als onze bestuurder de boot in één keer de bocht omgooit vangen inderdaad de mensen voor ons het meeste water op.

Spotten ook nog een paar krokodillen die daar min of meer in vrijheid kunnen leven.

We hebben er een stukje voor moeten rijden maar het was zeer zeker de moeite waard.

Kennedy Space Center is ook niet naast de deur, gaan om 07.00 uur al op pad. Gelukkig zijn het allemaal 6-baans wegen en hebben we een opgeladen telefoon mee.

Om 10.00 uur hebben we de kaartjes gekocht en begint onze toer bij de Heroes and Legends, de Hall of Fame van de US Astronauten.

Wij zijn absoluut geen ruimtevaart fanaten maar éénmaal hier binnen overvalt je een heel bijzonder gevoel. Zeer indrukwekkend wat je hier ziet, hoort en leest. Het hele park straalt iets bijzonders uit.

Het zien van 3D films over het begin van de ruimtevaart, over de tot standkoming van de spaceshuttle, het mislukken van lanceringen, de trieste beelden van mislukte bemande lanceringen waarvan de laatste dateert uit 1986 waar de Challanger 73 met 7 bemanningsleden na 73 seconden uit elkaar spatte, ook de film over de toekomst van de ruimtevaart. Gaan ze echt in de toekomst met een bemande ruimtevaart naar Mars!!

Maar ook het zien van de lanceerplatforms (die nog steeds in gebruik zijn), gedeelte van shuttles die in de ruimte geweest zijn, de kleine ruimte waar de astronauten verbleven en dan de te bewonderen spaceshuttle Atlantis die voor het eerst op 3 oktober 1985 de ruimte inging en daarna nog 7 missies heeft volbracht naar ruimtestation Mir.

met de bus rijden we langs de diverse platforms

met de bus rijden we langs de diverse platforms

Met eigen ogen zien hoe enorm groot de diverse raketten, onderdelen en spaceshuttles zijn.

satelliet

 

Atlantis

 

Atlantis

 

Er is op dit park zoveel te zien dat je er best wel 2 dagen door zou kunnen brengen. Wij gaan terug naar de boot met veel opgedane indrukken en met een goed gevoel dat we hier naar toe zijn gegaan.

Bahamas vervolg

Nog een paar dagen en dan verlaten wij de Bahamas op weg naar Amerika.

Eerst nog even Nassau verder verkennen. Nassau is de hoofdstad van de Bahamas en ligt op het eiland New Providence. Dit is ook de plek waar dagelijks 4 tot 5 cruiseschepen afmeren, wat je merkt ‘downtown’ waar je struikelt over de toeristen en waar je te kust en te keur allerlei prullaria kunt kopen (in onze ogen de één nog kitscheriger dan de ander). Anderen zien dat gelukkig anders wat goed is voor de lokale economie.

Om 'downtown' te geraken pak je een willekeurige bus die je vervolgens voor 1,25 dollar naar de stad brengt. Bijkomstigheid bij dit vervoer dat het voor ons ook meteen een sightseeing is, de bus rijdt door allerlei wijken waar mooie grote huizen staan maar ook  huizen waarvan je denkt: hier kunnen toch geen mensen meer wonen? moet dat niet tegen de vlakte?

Onze laatste ervaring met een busrit is die van 7A, weer een andere route om in de stad te komen. Er zit een lief vrouwtje voor ons die probeert ons iets te vertellen over de buurt waar we rijden. Helaas is ze niet zo heel goed te verstaan met die ene tand die ze nog in haar mond heeft. Om toch wat terug te zeggen laten we haar weten dat wij de gospel muziek die door de bus schalt prachtig vinden, waarop zij uit volle borst begint mee te zingen en niet veel later krijgt zij bijval van een andere passagier. Het is dus super gezellig in de bus.

De stad zelf is een mengeling van mooi, lelijk, oud, veel kleur. We slenteren wat heen en weer, zitten vervolgens weer even op een bankje om mensen te kijken (blijft altijd leuk).

Aan de overkant van New Providence ligt Paradise Island met het beroemde roze Paradise Hotel waar je voor minimaal 400 dollar per nacht mag slapen!
Op Paradise Island, waar vroeger het vliegveld was, is nu ook een golfbaan waar rondom huizen gesitueerd zijn en dan niet zomaar huizen. Paleizen met grasvelden waar alle grassprietjes even lang zijn en alle zandkorrels op de strandjes keurig vlak liggen. Je kunt zien dat hier geld staat en dan bedoel ik ook veel geld.
Je kunt je met een veerbootje laten vervoeren naar Paradise Island of je kunt te voet over de Sidney Portier brug. Wij gaan heen met het bootje en terug over de brug.Is New Providence en Paradise Island een plek waarvan wij zeggen: hier wil ik nog een keer terug? Nee, was leuk om te zien maar dan zijn er op de Bahamas veel mooiere plekken. Het is een prachtig zeilgebied met 700 eilandjes (bewoond en onbewoond) met super mooie ankerplekken waar het zomaar kan voorkomen dat je er alleen ligt of op een, vooral bij Amerikanen, populaire plek met 200 boten.

Voordat wij uiteindelijk bij New Providence aankwamen hebben we eerst nog wat andere plekken aangedaan. Op Eerste Paasdag vertrokken van Rum Cay op weg naar de Great Exuma’s. Dit was een zeildag die ons de hele dag heeft beziggehouden. We begonnen de dag met gereefd grootzeil en genua, daarna was het boom erin, boom eruit, reven uit grootzeil, grootzeil helemaal weg, zeil over bakboord, zeil over stuurboord, boom er weer in, niet veel later boom er weer uit en we eindigden zeilend alleen op  grootzeil. Na een fantastische tocht van 40 mijl ben je bijna op de eindbestemming moet je eerst nog 5 mijl laveren om de nodige rotsen te ontwijken die onder water liggen. Wij hebben dit op de motor gedaan, vonden het al zeilend te risicovol.  

Ja wat te zeggen over de Great Exumas. Iets meer boten dan op Long Island en Rum Cay (zo’n stuk of 200) en vele malen exotischer met helder blauw water en lange prachtige zandstranden. Ja het kon dus nog mooier dan op Long Island.
Lastig om een anker plekje te vinden? Nee, hier is meer dan genoeg ruimte voor iedereen.
Ons anker ligt vlakbij Georgetown, dit blijkt een iet wat armoedig vervallen gezellig zooitje te zijn waar de 2 supermarkten goed bevoorraad zijn.
Wij hebben geen zin meer om van boord te gaan, het is inmiddels 19.00 uur. Gaan pannenkoeken bakken, dan een bak koffie en dan lekker vroeg naar bed. Rob en Baudine, die iets voor ons liggen, gaan de stad nog verkennen.
 
Tweede Paasdag, brunchen aan boord van de Bojangles! Rob komt met zijn dinghy even langszij, hij is duidelijk nog aan het bijkomen van de meer dan gezellige avond gister, nog een beetje last van een kater.
Met allerlei spullen uit de voorraad kast en de eieren uit Rum Cay hebben we een goed gevulde paasbrunch en het was gezellig.

De volgende dag hebben we een gezellig weerzien met Bob en Anja van de Sea for Miles. Voor het laatst kwamen wij hen tegen op de Kaap Verden in december 2016, zij blijken al een paar maanden hier door te brengen.
Aan het eind van de middag ontmoeten wij hen weer, samen met Rob en Baudine op het strand.
Baudine en ik gaan nog even in het water liggen, daar liggen/zwemmen we niet alleen. Kleine roggen die rondom je heen zwemmen, bijzonder zo dicht bij dat je ze kunt aanraken (nee ik niet).

Zitten lekker aan een biertje, krijgen ondertussen van Bob en Anja allerlei tips over de Bahamas, moeten we gaan volleyballen! NL tegen USA. Beginnen met ons 6-en, eindigen met 8 spelers in het veld. Ook bij de tegenpartij staan er een paar extra spelers. Het maakt allemaal niets uit, het is super leuk, lachen en we winnen, YES!!!

Inmiddels liggen wij voor anker aan de overkant van Georgestown bij Stocking Island, dit is waar de meeste boten  voor anker liggen. 

Rob en Baudine moeten helaas verder, voorlopig nemen we dus afscheid van elkaar en zien elkaar ergens in Amerika.

Wij genieten nog een paar dagen van dit paradijs voordat ook wij het anker lichten en naar Big Galliot Cay verhuizen. Helaas geen wind, we motoren grotendeels de 41 mijl. Ook hier is het weer oppassen met de rotspunten onder water en hebben bij het binnenvaren te maken met stroom tegen, gaan van 5,5 knoop terug naar 1,6 knoop. Wel een mooi ankerplekje hier, we zijn alleen. Henk ligt als eerste te water en ik roep nog even: geen vissen? (ben niet zo’n snorkelheld) Nee, oké ik kom ook. Het is koud, maar goed lig te water kijk om me heen en zie een grote barracuda naast me liggen, ik was niet ver van de boot dus zat ik er weer heel snel bovenop.

Vanaf Galliot Cay varen we al motorzeilend naar het 17,5 mijl verderop gelegen Black Point. Dit is een redelijk dorp in de Exuma Sound en hier woont ook de één na grootste Exuma bevolking. Van Anja hadden we vernomen dat je hier prima je was kunt doen, dus op zoek naar de wasmachines. Een paar uur later is alles weer schoon en opgeborgen in de kast. Tijd om het eiland wat te gaan verkennen. Wat hier meteen opvalt is dat de mensen als vervoer in golfkarretjes rijden en er is hier niet eens een golfbaan!

Slenteren wat door de hoofdstraat en maken meteen vrienden. 

Een klein meisje komt naar ons toe en vraagt hoe we heten en wil meteen haar snoepjes met mij delen.

 Even later maakt Henk kennis met een jongetje dat aan het basketballen is, maar hij is te klein om de bal ook maar enigszins in de buurt van de basket te krijgen, maar hij geeft niet op. 

Hebben nog even gelegenheid om een weerbericht op te halen, er komt vannacht iets meer wind wat wel iets meer deining zal veroorzaken. We zullen zien vannacht, ankeralarm staat aan dus mocht het anker gaan krabben dan zijn we zo gewaarschuwd.
Iets minder wind gaven ze aan maar niet WINDKRACHT 8, dat werd dan ook iets meer dan een ietsje meer deining. Gelukkig nam deze harde wind na 3 uur weer af en ook de deining werd minder, konden we in ieder geval nog een paar uurtjes slapen voordat we morgenochtend naar Little Major Spot gaan.

Ondanks dat het maar 7,5 mijl varen is gaan we toch vroeg weg, hebben de hele dag om wat rond te kijken bij Little Major Spot, Big Major Spot en Staniel Cay, deze drie plekken liggen vlak bij elkaar.
Het is een beetje ééntonig aan het worden maar ook hier bij Little Major Spot is het prachtig, er liggen al een paar boten voor anker maar voor ons is meer dan plek zat.

Gaan met de dinghy eerst naar Big Major Spot. Hoe kun je bij toeristen geld uit de zak kloppen? Nou om varkens daar op dat strand los te laten, vervolgens toeristen een boottoer laten boeken en dan naar dit eiland varen met aan boord zakken wit brood en dan varkens voeren.

Vervolgens varen we langs Staniel Cay, gaan daar op zoek naar de beroemde Thunderball grot daar waar ooit een scene is opgenomen naar de gelijknamige James Bond film. Je kunt de grot gewoon inzwemmen bij laag water, helaas zijn wij er met hoog water en aangezien ik niet weet hoe ver en diep je onderwater moet zwemmen om in de grot te komen, laten wij de binnenkant aan ons voorbij gaan.

Had wel heel bijzonder geweest om een kijkje te nemen. Mijn grootste James Bond fan, mijn vader, had dit geweldig gevonden. Jaren zijn we (mijn vader, Ronald (broer), ik en later met mijn neef Kevin erbij) naar de nieuwste James Bond films geweest om daarna met z’n 4-tjes lekker een broodje shoarma te bunkeren. Om de traditie, na het overlijden van mijn vader, in ere te houden gaan Ronald, Kevin en ik nog altijd naar de nieuwste James Bond film en natuurlijk na afloop de shoarma.

Tijd om naar Highborn Cay te gaan wat een tocht is van 41 mijl, deze mijlen kunnen we heerlijk zeilend afleggen met alleen de genua. Blijven hier maar één nachtje voor anker om vervolgens door te varen naar Athol Island, dit eilandje behoort tot New Providence en vlakbij Nassau ligt. Het is inmiddels 15.30 uur als we het anker droppen bij Athol Island en alvast uitzicht hebben op Paradise Island en Nassau.

Omdat we nog niet weten of we voor anker gaan of in een jachthaven gaan liggen bij Nassau besluiten we in onze dinghy op onderzoek uit te gaan. Blijkt niet zo’n goed idee, het is toch best een aardig eindje varen en met al die snelle boten die rondom ons heen denderen, dus veel water in het bootje veroorzaken, besluiten we om te keren en met de boot te gaan. Hebben in de verte boten voor anker zien liggen, dat moet dus goed komen. Het komt goed, we vinden een prima plekje voor Nassau Harbour Club Marina.
In de dinghy gesprongen en naar de kant om een beetje rond te lopen en de benen te strekken. We moeten op zoek naar een supermarkt als we vanavond nog willen eten. Een taxi brengt ons bij de supermarkt en een locale bus brengt ons weer bij de haven terug. De rest van de dagen zal ons vervoer de locale bus zijn. Onze dinghy ligt bij Poop Deck, een bar/restaurant, waar we één van onze duurste biertjes drinken sinds we onderweg zijn. Twee locaal gebrouwen flesjes bier voor US dollar 13,48 (12,50 euro)!!!! Oké Poop Deck is dan wel de bar/restaurant van de chique Nassau Yacht Club, maar dit sloeg alles.
Volgende keer gaan we daar alleen een biertje drinken tijdens Happy Hour, dan drinken we voor half geld.

Het volgende verhaal zal vanuit Amerika komen, onze eerste stop zal West Palm Beach in Florida worden.
Daar zullen we in ieder geval een weerzien hebben met Karina en Gerard (K’dans), zo benieuwd naar al hun verhalen sinds ons vertrek uit Curacao in oktober 2017.

Bahamas

We hebben een super overtocht gehad naar de Bahama’s.
Bij vertrek wat oponthoud, de Puertoricaanse douane verscheen niet op tijd op hun werk.
Maar wat maakt het uit als je een tocht van minimaal 3 nachten voor de boeg hebt. Uiteindelijk gaan het er 4 worden.

Bojangles heeft de gennaker al in aanslag en éénmaal buiten zien wij deze uitwaaieren, blijft een mooi gezicht. Lang kunnen wij er niet van genieten ze lopen al snel bij ons vandaan.
Helaas is het voor ons niet mogelijk om onze gennaker te gebruiken. Door ons nieuwe anker, wat iets groter is dan de oude, kunnen wij onze boegspriet niet meer naar buiten schuiven die noodzakelijk is voor het zetten van de gennaker. Henk moet eerst e.e.a. aanpassen voordat ook wij onze gennaker kunnen hijsen.
Bij ons staan genua en grootzeil en met niet al te veel wind gaat het traag maar gestaag. Later trekt de wind aan en dan lopen wij er ook lekker doorheen.
De dagen en nachten rijgen zich aaneen zonder veel bijzonderheden. Een gegeven moment leek het wel of we door een houthandel voeren, rondom ons heen takken (groot en klein), boomstronken, niet normaal. Het was zoveel dat uitwijken niet mogelijk was, regelmatig bonkte er dan ook het nodige tegen de boot.
Bakken onderweg nog een heerlijk rozijnenbrood, verder is het lezen, slapen en genieten van prachtig zeilweer.

Ons eerste doel is Great Inagua, daar klaren we in en dan zien we wel wat onze volgende stap zal zijn.
Bij Great Inagua is wel een haven maar wij gaan lekker ankeren. We horen Rob de havenmeester oproepen om te zeggen dat wij voor de haven voor anker gaan, waarop de aardige man antwoord dat we beter binnen kunnen liggen met deze wind en niet voor anker moeten gaan.

zeilboot uit Haïti

Dat kan wel zo zijn maar sommige havens vragen exorbitant hoge bedragen voor een overnachting. Rob vraagt wat te betalen: 10 dollar per nacht. Per boot? Yes. Ok, wij komen naar binnen.
Heerlijk om straks gewoon weer van de boot te kunnen stappen om aan wal te gaan!! Voor het laatst konden wij dat in Curacao Marine zo’n 10 maanden geleden.
Later horen wij dat de haven gebouwd is door Nederlanders, maar of deze echt bedoeld is voor zeilboten zoals de onze vragen wij ons af. Hoge palen/hoge steiger dus lastig aanleggen en hoezo lekker makkelijk van boord kunnen stappen??
Voor ons is het lekker aanleggen, gaan naast de Bojangles liggen, alleen moeten we nog wachten ze gaan  ‘even’ verkassen. Dat ‘even’ gaat niet lukken, met duwen en trekken, zuchten en steunen, nog eens nadenken wat de beste methode is om de boot met de kop in de wind te krijgen, is het uiteindelijk toch gelukt en liggen we zij aan zij.

En ja, nu van de boot af om een verplicht bezoekje te brengen aan douane en immigratie. Gelukkig is de Bojangles iets hoger dan wij dus lukt het om met mijn kont op de steiger te wippen en dan ben ook ik aan wal.
Terug bij de boot, inmiddels 300 dollar armer, gaat het iets lastiger om weer aan boord te stappen, het water is inmiddels zo’n 40 cm gezakt.
Nu hebben we de borrel wel verdiend, pakken wijn en bier uit de koelkast en gaan gezellig naar onze buren en kletsen nog wat na over de afgelopen tocht en natuurlijk het inklaren.

Bij douane moesten weer de nodige formulieren ingevuld, 3 stuks. Alles oké en contant afrekenen: 300 dollar!
Eh ja eh zoveel contant hebben wij niet! Geen probleem de dame van douane brengt Baudine en Henk wel even naar de pinautomaat (ondertussen handelen Rob en ik Immigratie af, fluitje van een cent en gratis!). Jammer pinautomaat blijkt buiten gebruik. Beide komen terug voor de paspoorten, ze kunnen met creditcard binnen bij de bank geld opnemen. Rob stapt ipv Baudine met Henk weer in het autotootje bij de dame, alwaar bij de bank 86 formulieren getekend moesten worden maar dan hebben de mannen geld en kunnen we terug naar het douane kantoor om af te rekenen.
Voor die 300 dollar mogen we 45 dagen verblijven in de Bahama’s en overal ankeren waar we willen.

Tot nu toe waar wij geweest zijn komen we alleen maar hele vriendelijke mensen tegen, ook hier weer. Vanaf de boot naar douane was toch gauw 20 minuten lopen en op de terugweg met 32 graden en de deining van de afgelopen 4 dagen nog in onze benen zijn we blij als er een auto stopt en ons bij de supermarkt dropt die vanaf de boot de andere kant op ook weer 20 minuten lopen zou zijn.
Na het doen van de boodschappen weer zo’n aardige man die ons wel bij de boot af wil zetten. Joepie!

Morgen maar iets van het eiland gaan verkennen, nu eerst een lekker tukkie doen.

Rob en Baudine hebben al een trapje opgehangen zodat we zonder problemen van boord kunnen stappen. Zwemgoed mee en op zoek naar een zandstrandje. Na een uur lopen zijn we bij de vuurtoren (die nog even beklommen moet worden) waar van boven af een mooi zicht is over het eiland en kunnen we kijken naar het zandstrandje wat hier dichtbij zou moeten zijn.

Helaas niet gevonden, oké dan maar weer terug richting boot. Onderweg genieten we van een lekker lokaal biertje (Kalik) en krijgen daar van 2 bewoners nog wat uitleg over het één en ander.

Het ene is over de conche (grote slak) die als deze groeit steeds een ander huisje moet maken, deze groeit namelijk niet mee. Ik laat mij nog wijsmaken dat de slak gewoon op zoek gaat naar een nieuw huis en er dus zelf niet één bouwt.
Het andere gaat over ‘het goud’ van de walvis. Helemaal duidelijk is het mij niet, ging het over de sperma van de walvis, geen idee. Het blijkt te stinken, één van de mannen wil het wel halen en dan met een stokje vuur maken en er tegen aan houden en dan zou het vreselijk moeten stinken. Laat maar wij weten genoeg. Gezellig hebben we het wel met de mannen.

Gezien de weersverwachting voor de komende dagen moeten we wel verder, doen we dat niet dan liggen we hier straks een week en die brengen we liever ergens anders door.
Onze keus is gevallen op Long Island 150 mijl verderop. 150 mijl betekend een nachtje doorvaren, oké wat moet dat moet.
Bij Long Island is het zeker niet aan te raden om met donker een baai binnen te lopen, er liggen her en der nogal wat rotsen onder water waar we met onze diepgang niet overheen kunnen. Opletten geblazen dus!!!

onderweg naar Long Island

Er is wat verwarring ontstaan tussen de Bojangles en Bluenose: de één geeft aan dat we naar Great Harbour zouden gaan maar de ander Little Harbour, er zit 9 mijl tussen de één en de ander. Bij harbour denk je al gauw dat er een haven is maar niets is minder waar, het zijn gewoon baaien waar je kunt ankeren.
Bojangles blijkt gelijk te hebben we zouden naar Great Harbour, foutje van ons. Maar uiteindelijk gaan we toch naar het kleine broertje, min of meer uit noodzaak vanwege wat pech bij ons aan boord; stuurkabel gebroken. In eerste instantie dachten we het roer verloren te hebben, de boot wilde geen enkele kant meer op. Henk is op onderzoek uitgegaan en zag al gauw de gebroken kabel liggen. Vreemd was wel dat de stuurautomaat nergens meer op reageerde (deze maakt geen gebruik van de gebroken kabel), wat nu!!
Toch maar even de Bojangles oproepen, wellicht hebben een sleepie nodig. Gelukkig lijkt na 20 minuten de stuurautomaat weer te reageren en blijkt het roer in orde. De laatste 4 mijl motoren wij achter de Bojangles de baai in van Little Harbour. Eénmaal binnen vinden we een prima plekje, wat niet zo moeilijk is, er ligt geen enkele andere boot.
Wauw wat een baai is dit, rondom ons heen zien we witte strandjes we wanen ons in Little Paradise.
Henk gaat meteen aan de slag om de stuurkabel te vervangen en enige uren later heeft hij de klus geklaard.
Tijd voor ontspanning en genieten van een prachtig stukje Bahama. We tuffen met onze dinghy naar een wit zand strandje waar Rob en Baudine ons al opwachten met een wijntje en een biertje en genieten we met z’n 4-tjes van een werkelijk prachtige omgeving.

Over Great Harbour hadden we al wat gelezen echter niet van Little Harbour. Toch maar even lezen of hier iets te doen is? Nee dus, de eerste de beste supermarkt ligt 100 km verderop en tijdens een wandeling kwamen we na 1,5 uur lopen de eerste huizen tegen. Lezen verder dat je niet in Little Harbour moet gaan liggen als de wind Noord tot Noord Oost en meer dan 4 beaufort is, helaas hebben wij wel deze NNO wind en zelfs 6 beaufort. Niet veel later zien wij enorme brekers staan bij de ingang van de baai, hier liggen wij dus wel even. Er blijken boten te zijn geweest die hier 4 tot 5 weken vast hebben gelegen vanwege de hoge golven en enorme brekers.

Oké, even voorraden checken: bruine bonen, doperwten, kidney bonen, sperziebonen, nog meer bruine bonen, rijst, aardappelpuree, meel, vitaminepillen we komen wel een paar weken door.

Wie denkt dat het op de Bahama’s altijd mooi weer is, nou vergeet het maar. Er zijn avonden dat we met lange broek, trui en sokken (die ergens onderuit de kast vandaan moesten komen) aan in de kuip zaten en blij waren met hutspot en bruine bonen soep.
Kunnen ons nog net beheersen om de kachel aan te doen, wel eten we voor het eerste sinds lange tijd weer binnen. Gelukkig is het de meeste tijd wel mooi weer, wij zijn gewoon verwend, watjes zijn we geworden.

Na 5 dagen is de wind ons gunstig gezind, deze is aan het afnemen en nog een dag later zijn de brekers verdwenen en de golven van dusdanige hoogte dat wij weg kunnen, hop naar Rum Kay.

Dit is een dag van 40 mijl, prima te doen alleen regent het zo nu en dan pijpenstelen, bah. Ook bij het naderen van onze ankerplek is het verre van droog, door en door nat laten wij ons anker vallen.
Zin om van de boot af te gaan hebben wij niet in deze regen. Rob en Baudine gaan nog wel even op onderzoek uit en stuiten in het dorp op een kleine supermarkt, scoren daar wat boodschappen en zijn zo lief om voor ons een doos eieren mee te nemen. Morgen is het Pasen en wat moet je dan zonder eieren!
Eerste Paasdag brengen wij varende door naar onze volgende bestemming op de Bahama’s: Great Exuma Island.

Daarover later meer!!